Piękne miasto Lublin zimą.

To będą święta inne niż przeważnie. Rodzice od ponad dziewięciu miesięcy żyją osobno. Pierwotnie było mi nieprosto pogodzić z rozstaniem bliskich mi osób. Życie nie było dla mnie łaskawe. Matka wybrała o połowę młodszego od siebie kochanka. Porzuciła tatę i mnie jakbyśmy byli niepotrzebni. Tatuś totalnie się załamał. Calutkie dnie spędzał w pracy lub przed ekranem telewizora. Nie pamiętał dosłownie o nadchodzących świętach. Jednakże była już połowa grudnia. Śnieg wielkim puchem zdołał okryć całe nasze podwórko. Liczne opady spowodowały iż ciężko było wydostać się z domu do bramy wjazdowej. Tata zdawał się tego nie zauważać. Poprzez te wiele miesięcy żył jak robot, patrzył błędnymi, niewidzącymi oczami. Dobrze wiedziałam, że ma nadzieję na powrót mamy. Ja jej nie miałam. Już nawet nie płakałam. Jednej z nieprzespanych nocy obiecałam sobie, że będę twarda, że pomogę tacie by ponownie wrócił do życia. Chciałam ażeby o niej zapomniał. Nienawidziłam mamy z całego serca. Za to co zrobiła naszej rodzinie. Obiecałam sobie że będę żyć normalnie, postanowiłam sama przygotować święta. Ale by było to możliwe musiałabym pozbyć się dużych ilości śniegu. Sama nie dałabym rady, dlatego wystukałam w google frazę "odśnieżanie Lublin" i umówiłam spółkę odśnieżającą na kolejny dzień. Była to połowa sukcesu, wreszcie mogłam pojechać do pobliskiego supermarketu po świąteczne produkty. Wigilia była za pasem dlatego cały następny dzień spędziłam w kuchni. Wieczorem zadzwoniłam po znajomych ojca i rodzinę aby zaprosić ich na wigilijną kolacje. Widok szczęśliwego taty był dla mnie najwspanialszym prezentem.